• یکشنبه / ۲۳ خرداد ۱۴۰۰ / ۰۹:۴۰
  • دسته‌بندی: رسانه دیگر
  • کد خبر: 1400032316269
  • منبع : مطبوعات

مردی که در اندیشه خود می‌زیست

مردی که در اندیشه خود می‌زیست

«می‌دانستم هدایایی را که به او تقدیم کرده‌اند، در راه اهداف خود و از همه بیشتر آرمان فلسطین بذل می‌کند. در سفری بشار اسد به او کلتی طلایی به نشان مقاومت داد که آن را در صندوق هدایا گذاشت که هنوز هم همان‌جاست. اگرچه من با برخی نظرات او موافق نبودم اما پاکی، استواری و صداقت او گوهر گمشده امروز ماست.»

به گزارش ایسنا، احمد مسجدجامعی، عضو شورای شهر تهران، در یادداشتی در روزنامه شرق نوشت: «در روزهای اخیر مرحوم سیدعلی‌اکبر محتشمی‌پور روی در نقاب خاک کشید. او سال‌های قبل هم در مقام سفیر ایران در سوریه بر اثر ترور با مرگ روبه‌رو شده بود و آثار تلخ آن بر پیکر وی تا پایان عمر بر جای ماند. بی‌شک او از کسانی بود که از سال‌های پیش هدف سازمان‌های امنیتی قرار داشت. من نیز از سویی با وی آشنا بودم. نخست همکاری‌ام در اداره امور اجتماعی وزارت کشور با ایشان و بیش از آن به دلیل آن که از بنیان‌گذاران جمعیت دفاع از ملت فلسطین و قدس بودم. آقای محتشمی‌پور پیش از دوره وزارت کشور، در سمت سفارت در سوریه از جایگاه ویژه‌ای برخوردار بود و کسانی که به آنجا آمدوشد داشتند، می‌دانستند که او مقامی بیش از سفیر دارد و بی‌شک از پایه‌گذاران جنبش مقاومت بود.

من در سال‌های پس از دولت اصلاحات که هیچ سمت و مسئولیتی نداشت با وی در سفری به لبنان همراه بودم. او در اجلاس گروه‌های مقاومت در تالار امویین شرکت داشت. شروع مراسم با سخنرانی بشار اسد بود و از همه گروه‌های مقاومت چهره‌های برجسته همچون احمد جبرئیل، نایف حواتمه، شیخ نعیم قاسم و ... عضویت داشتند و برخی سخن گفتند. از جمله ایشان آقای محتشمی‌پور بود که هنگام سخنانشان مجلس پرهیجان آنها آرامش یافت. چون با ایشان به سوریه رفتیم، جز گروه‌های مقاومت، مقامات امنیتی قدیم و جدید با او دیدار داشتند و بسیار حرمت می‌نهادند و او هم تحلیل‌های خودش را ارائه می‌داد. گفتار او نشان می‌داد اطلاعات دقیقی از شرایط روز دارد. در سفر به سوریه با آن که سفارت وقت چندان اعتنایی نمی‌کرد و شاید حضور او را مانعی در کار می‌دید اما دیگران از هیچ احترامی فروگذار نکردند و به خوبی می‌شد فهمید که آقای محتشمی‌پور فارغ از این امور است.

سال‌ها گذشت و من چندان ایشان را نمی‌دیدم تا این که سفری به نجف داشتم. ایشان در آنجا ساکن شده بود. در حرم علوی نخستین دیدار دست داد. حس می‌کردم زائران ایرانی علاقه‌ای به دیدار ایشان نشان نمی‌دهند. ایشان هم این شرایط را پذیرفته بود. یکی، دو روز بعد عیدی در پیش بود و من با توجه به آن وضع تصمیم گرفتم در منزل به دیدارش بروم. به سنت معمول شیرینی خریدم و با راهنمایی شخص مطلعی به سوی منزل او در کوچه‌پس‌کوچه‌های قدیمی و تنگ نجف رفتم.

وقتی در زدیم، ایشان خود در را گشود. خم شدیم و از آن درِ تنگ و کوتاه گذشتیم و به راهروی باریکی رسیدیم که به حیاط کوچکی ختم می‌شد. ما وارد حیاط نشدیم. کولر آبی مستعملی به روی چهارپایه‌ای رو به راهرو قرار گرفته بود که هوا را خنک می‌کرد. ما وارد همان اتاق دمِ در شدیم. شاید جز این اتاق، خانه دو اتاق دیگر داشت و او با همسرش در آنجا زندگی می‌کرد. اطراف اتاق پشتی بود؛ پشتی ـ رختخواب و احتمالا همان را باز می‌کردند و می‌خوابیدند و من در شگفت مانده بودم که با این دست‌های به‌شدت مجروح این کار چقدر دشوار است اما عجیب‌تر این بود که در سخن او هیچ نشانه‌ای از تلخی و شکایت نبود و خدای را شاکر بود که توانسته است در جوار حرم علی امیرالمؤمنین سکنی گزیند و توفیق درس و بحث و زیارت پیوسته را درک کند. صحنه‌ای که چشمان من را خیره کرد. می‌دانستم هدایایی را که به او تقدیم کرده‌اند، در راه اهداف خود و از همه بیشتر آرمان فلسطین بذل می‌کند. در سفری بشار اسد به او کلتی طلایی به نشان مقاومت داد که آن را در صندوق هدایا گذاشت که هنوز هم همان‌جاست. اگرچه من با برخی نظرات او موافق نبودم اما پاکی، استواری و صداقت او گوهر گمشده امروز ماست.»

انتهای پیام

  • در زمینه انتشار نظرات مخاطبان رعایت چند مورد ضروری است:
  • -لطفا نظرات خود را با حروف فارسی تایپ کنید.
  • -«ایسنا» مجاز به ویرایش ادبی نظرات مخاطبان است.
  • - ایسنا از انتشار نظراتی که حاوی مطالب کذب، توهین یا بی‌احترامی به اشخاص، قومیت‌ها، عقاید دیگران، موارد مغایر با قوانین کشور و آموزه‌های دین مبین اسلام باشد معذور است.
  • - نظرات پس از تأیید مدیر بخش مربوطه منتشر می‌شود.

نظرات

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.