• چهارشنبه / ۷ خرداد ۱۳۹۹ / ۱۲:۲۳
  • دسته‌بندی: رسانه دیگر
  • کد خبر: 99030703665
  • منبع : مطبوعات

متنفرم؛ پس هستم

متنفرم؛ پس هستم

نظر مدیری درباره بوگارت، فقط سلیقه و دیدگاه شخصی او را بازتاب می‌دهد و هیچ مبنایی ندارد. فقط عنصر شهرت باعث می‌شود که انتقاد مدیری از بوگارت دیده شود و تنفر آقا همایون همسایه کناری ما از براندو اهمیت و انعکاسی نداشته باشد. از این بازی متنفرم؛ پس هستم، نباید انتظاری جز جنجال و بیشتر دیده شدن و تحت‌ تأثیر قرار دادن فضای مجازی داشت.

به گزارش ایسنا، روزنامه همشهری نوشت: «از کازابلانکا بدم میاد. من از همفری بوگارت متنفرم. اساساً به‌ نظرم اینها یکسری مدل کت و شلوار و کلاه و سیگار برگ بودند برای روی جلد مجلات. این آدم راه میره دیالوگ میگه جلو دوربین. اگه بازیگری اینه ... »

این نظر مهران مدیری درباره بوگارت است. اظهار نظری آن قدر تند که حتی مهمان برنامه دورهمی را به‌ عنوان یک مخالف‌خوان حرفه‌ای متحیر کرد. پیشنهاد مسعود فراستی تماشای «داشتن و نداشتن» بود و این که لیستی از فیلم‌های بوگارت در اختیار مدیری بگذارد تا شاید نظرش را درباره یکی از بهترین بازیگران تاریخ سینما عوض کند.

اما نظر مدیری درباره بوگارت واقعاً چه اهمیتی دارد؟ این حق طبیعی اوست که بوگارت یا هر بازیگر دیگری را دوست نداشته باشد. خیلی‌ها را می‌شناسم که مثلاً از مارلون براندو خوششان نمی‌آید. خوش آمدن یا نیامدن آنها هم نه چیزی به بزرگی براندو اضافه می‌کند و نه جایگاهش را در تاریخ سینما تقلیل می‌دهد. تثبیت شده‌ترین شاهکارهای تاریخ سینما هم مخالفان سرسخت دارند. فیلمسازی در جایگاه جان فورد از نظر دیوید تامسون (که منتقد بزرگی است) یک کارگردان مرتجع، دست راستی و ارتجاعی است که فقط یک فیلم با ارزش در کارنامه‌اش دارد. از نظر دیوید تامسون جز «جویندگان» بقیه فیلم‌های جان فورد آثار پُر ایراد، احساساتی و ملال‌آوری هستند. می‌شود با نظر تامسون درباره فورد موافق نبود ولی دیدگاه رادیکال تامسون درباره فورد، جز مسئله دیدگاه و سلیقه شخصی که توضیح دادنش کمی دشوار است، واجد مبانی نظری و تحلیلی است که با استدلال می‌شود آن را تحلیل و بعد تأیید یا ردش کرد. نکته‌ای که مهران مدیری درباره بوگارت گفته فقط یک اظهار نظر جنجالی است که هیچ مبنایی هم ندارد. به قول دوست عزیزم نیما حسنی‌نسب ایشان می‌تواند جای بوگارت در علی زند وکیلی استعداد بازیگری را کشف کند و البته ما کیفیت آخرین حضور سینمایی مدیری در فیلم «درخت گردو» را هم به‌ خاطر داریم که اتفاقاً با افزودن صفات منفی، بیشترین انطباق با جمله استاد درباره بوگارت را دارد: «این آدم راه میره و دیالوگ میگه جلو دوربین.»

نکته اصلی اما چیز دیگری است. این که بازتولید نفرت از همه کس و همه‌ چیز باعث می‌شود مدیری هم راه مهمان برنامه‌اش را برود. بین نظر رادیکال داشتن و فحاشی مرزی وجود دارد که اگر نادیده گرفته شود، لات‌های سر کوچه را هم می‌شود منتقد خواند. وگرنه نظر مدیری درباره بوگارت، فقط سلیقه و دیدگاه شخصی او را بازتاب می‌دهد و هیچ مبنایی ندارد. فقط عنصر شهرت باعث می‌شود که انتقاد مدیری از بوگارت دیده شود و تنفر آقا همایون همسایه کناری ما از براندو اهمیت و انعکاسی نداشته باشد. از این بازی متنفرم؛ پس هستم، نباید انتظاری جز جنجال و بیشتر دیده شدن و تحت‌ تأثیر قرار دادن فضای مجازی داشت. از چیزی که در ذاتش جدی نیست نباید توقع جدیت داشت.»

انتهای پیام

  • در زمینه انتشار نظرات مخاطبان رعایت چند مورد ضروری است:
  • -لطفا نظرات خود را با حروف فارسی تایپ کنید.
  • -«ایسنا» مجاز به ویرایش ادبی نظرات مخاطبان است.
  • - ایسنا از انتشار نظراتی که حاوی مطالب کذب، توهین یا بی‌احترامی به اشخاص، قومیت‌ها، عقاید دیگران، موارد مغایر با قوانین کشور و آموزه‌های دین مبین اسلام باشد معذور است.
  • - نظرات پس از تأیید مدیر بخش مربوطه منتشر می‌شود.

نظرات

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.