• سه‌شنبه / ۹ اردیبهشت ۱۳۹۹ / ۰۲:۲۳
  • دسته‌بندی: ایسنا+
  • کد خبر: 99020906031
  • خبرنگار : 71359

چرا در ایران «دولت همیشه مقصر است»؟

چرا در ایران «دولت همیشه مقصر است»؟
جلسه روسای کمیته‌های تخصصی ستاد ملی مقابله با کرونا، ۶ اردیبهشت

دولتی که محدودیت ایجاد نمی‌کند، مقصر است، ایجاد می‌کند، مقصر است و وقتی تصمیم می‌گیرد که گام به گام محدودیت‌ها را حذف کند، باز هم مقصر است! به نظر می‌رسد دولت هر تصمیمی در مورد مدیریت کرونا در کشور اتخاذ کند، از حجم تقصیراتش کم نمی‌شود. چرا؟

به گزارش ایسنا، اگر در این روزها گفته‌های فعالان فضای مجازی و برخی رسانه‌ها را دنبال کنید، متوجه یک گزاره مشترک می‌شوید و آن اینکه «دولت در مواجهه با کرونا هیچ تصمیم درستی نگرفته است». فضای انتقاد در دست منتقدان درباره همه تصمیمات دولت بشدت باز و رادیکال است و چنین فضایی، سوای همه مسائلی که در خصوص «اعتماد عمومی» در ایران مطرح می‌شود، خود از اعتماد عمومی نسبت به تصمیات حال و آینده دولت کم می‌‌کند.

نگاهی به پیرامونمان نشان می‌دهد که امروز، یکی از مهم‌ترین جهت‌دهندگان افکار عمومی در ایران، شبکه‌های اجتماعی، پیام‌رسان‌های برخط و رسانه‌های فارسی‌زبان خارج از ایرانند و در نتیجه وقتی کارشناسی خودخوانده در یک شبکه تلویزیونی خارجی، ایران را با تمام اقداماتی که در مقابله با کرونا انجام داده، با کشوری مثل ترکمنستان مقایسه می‌‌کند که در آن استفاده از واژه «کرونا» به طور کلی ممنوع و وجود بیماری انکار شده است و سپس ایران را تنها یک پله بهتر از این کشور می‌داند، بعید نیست که همین استدلال در کانال‌های تلگرامی و گروه‌های خانوادگی هم تکرار شود و مورد پذیرش قرار گیرد.

پس جایگاه رسانه‌های داخلی در این وضعیت کجاست؟ مساله، تازه از اینجا شروع می‌شود! بخش بزرگی از رسانه‌های داخلی و در راس آنها صدا و سیما در آغاز این بحران و حتی تا چند هفته بعد از ورود بیماری کرونا به مرحله همه‌گیری در کشور، هنوز با سیاستی نامشخص با آن برخورد می‌کردند. وقتی دولت تصمیم گرفت در مواجهه با کرونا قاطعیت بیشتری به خرج دهد، این جریان رسانه‌ای هم دنباله‌روی دولت شد و شروع به «تمسخر» کسانی کرد که دستورات دولت را جدی نگرفته‌اند. اما غیر از این جریان، جریان کم‌نفس رسانه‌های مستقل هم وجود دارد که می‌توان و باید مواجهه آن با کرونا و تصمیمات دولت در این‌باره را مورد انتقاد قرار دارد. 

یکی از مشکلات کشور در مواجهه با بحران کرونا، قطعا مساله شروع بحران از «شرق» بود. نه در مطبوعات فارسی‌زبان کسی به زبان‌های شرقی مانند چینی و کره‌ای آگاه است، نه در هفته‌های اول بحران بیماری، مطبوعات غربی توجه چندانی به این بحران داشتند که از صدقه سر آنها، برخی متون ترجمه‌ای به رسانه‌های فارسی راه پیدا کنند. تحریریه‌های هر دو جریان رسانه‌ای هم که حالا بیش از آنکه از روزنامه‌‌نگاران تشکیل شده باشد، در اختیار «کارمندان رسانه‌نشین» قرار دارد، طبعا برای اتخاذ رویه‌ای در مواجهه با بحران کرونا، نیازمند نگاه به مطبوعات «غربی» بودند اما بحران قبل از آنکه به غرب برسد به ایران رسید و مطبوعات در مواجهه با آن، نه آزادی عملی داشتند، نه ایده‌ای!

شاهد دیگر عدم دسترسی و احتمالا اختیار و خلاقیت رسانه‌ها در پوشش مساله‌ای مثل «کرونا»، نادیده‌گرفتن نگاه‌های مختلف به مساله است! نمی‌توان دولت را مقصر دانست. وقتی از تصمیمات دولت سر در نمی‌آوریم، احتمالا دلیلش این است که اطلاعاتی که دولت بر اساس آنها تصمیم می‌گیرد را در اختیار نداریم. تصمیمات دولت در خصوص مدیریت کرونا، تنها بر مبنای آمار ورودی بیماران به بیمارستان‌ها و تعداد درگذشتگان ناشی از بیماری نیست بلکه جریان‌هایی از «مردم» هستند که خواسته‌ها و وضعیت زندگی‌شان دولت را به این تصمیمات می‌رساند. اگر این هفته‌ها مطبوعات انگلیسی‌زبان را دنبال کرده باشید، احتمالا صدای این گروه‌های مختلف که سیاست‌های دولت‌های در قرنطینه را زیر سوال می‌برند و به آنها برای اجرا یا عدم اجرای تصمیمی فشار می‌آورند را شنیده‌اید؛ گروه‌های متخصصان، گروه‌های مذهبی، مادران و پدران خسته از نگهداری فرزندان در چهاردیواری خانه، معلمان نگران سلامتی بچه‌ها یا آنها که نگران عقب‌ماندگی‌ها هستند، فعالان اقتصادی که برخی موافق و برخی مخالف ادامه قرنطیه هستند و ... . وجود این صداها در مطبوعات، فایده روشنی دارد و آن این است که مردم را قانع می‌کند که «تنها» خواست آنان نیست که وجود و رسمیت دارد بلکه جامعه متکثر است و دولت برآمده از مردم در نهایت باید تصمیماتی را اتخاذ کند که منافع گروه‌های بیشتری از مردم را تامین کند. نتیجه؟ وقتی دو هفته قبل حسن روحانی اعلام می‌کند که چاره‌ای غیر از رفع گام به گام محدودیت‌ها نیست، فریاد یک گروه مشخص در فضای مجازی و رسانه‌های فارسی‌زبان خارجی بلند می‌شود و هزینه روانی این تصمیم برای دولت و شهروندان کشور را افزایش می‌دهد اما وقتی همین حرف را آنگلا مرکل صدر اعظم آلمان به زبان می‌آورد، از آنجا که پیش‌تر در مطبوعات به لزوم حرکت به سمت برداشته‌شدن قرنطینه پرداخته شده است، تصمیم او آنقدرها هم «خلق‌الساعه» یا «غیرعقلانی» تلقی نمی‌شود!

اینکه صداهای مختلف در مطبوعات کشور شنیده نمی‌شود و اینکه مطبوعات به جای اینکه به عنوان زنگ هشدار، مسئولیت پیش‌آگاهی‌دادن در مورد بحران‌ها و ایجاد آمادگی روانی در جامعه برای روبه‌رو شدن با تصمیمات کلان دولت را به عهده داشته باشند، در یک ساختار کاملا «از بالا به پایین»، ناچارند برای نوشتن در مورد «همه چیز» منتظر اجازه رسمی و بیان آن از تریبون‌های مقامات باشند، یکی از عوامل شرایطی است که در آن، «دولت هر اقدامی که بکند، باز مقصر است».

مطبوعاتی که می‌توانند زمینه ارتباطات هم‌عرض یعنی ارتباط مردم با مردم را با انتشار دغدغه‌های عمومی و داستان‌های شخصی فراهم کنند و با تریبون دادن به فعالان حوزه‌های مختلف و پوشش‌دادن دغدغه‌های آنان راه ارتباطی این گروه‌ها با دولت باشند و امکانی برای شنیده‌شدن دغدغه‌های این فعالان توسط دولت را فراهم کنند، در نهایت مطبوعاتی‌اند که به جای سکوت در برابر یا تقویت این گزاره که «دولت همیشه مقصر است»، کمک می‌کنند مردم همدلی بیشتری با دولت داشته باشند و بپذیرند که دولت نه در برابر مردم، بلکه بخشی از آنهاست و آنچه انجام می‌دهد، آن چیزی است که با توجه به جمیع شرایط، «می‌تواند» انجام دهد، نه آن چیزی که واقعا «می‌خواهد» انجام دهد.

انتهای پیام

  • در زمینه انتشار نظرات مخاطبان رعایت چند مورد ضروری است:
  • -لطفا نظرات خود را با حروف فارسی تایپ کنید.
  • -«ایسنا» مجاز به ویرایش ادبی نظرات مخاطبان است.
  • - ایسنا از انتشار نظراتی که حاوی مطالب کذب، توهین یا بی‌احترامی به اشخاص، قومیت‌ها، عقاید دیگران، موارد مغایر با قوانین کشور و آموزه‌های دین مبین اسلام باشد معذور است.
  • - نظرات پس از تأیید مدیر بخش مربوطه منتشر می‌شود.

نظرات

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.
avatar
۱۳۹۹-۰۲-۰۹ ۰۷:۵۷

مشکل جای دیگه‌ای هست عزیز جان ...تازه همین دولت هم با این وضعیت تحریم‌ها و فشل‌بودن رسانه‌ای زیر تیغ دشمنان داخلیش هست که وقتی رئیس جمهور محبوبشون میگفت "آب رو بریز اونجایی که میسوزه " میگفتن ادبیاتش مردمیه اما یه حرف هزار بار کمتر از اون رو این دولت بزنه تیتر اول میذارن برای مسخره ...اعتماد عمومی رو هم که هیچی نگید...ریشه اونجاست و ربطی هم به دولتها نداره

avatar
۱۳۹۹-۰۲-۰۹ ۱۲:۰۸

همه اینها ریشه در رشد بی اعتمادی مردم نسبت به دولت منتخب خود دارد. این روزها اکثر قشر های جامعه از معلمان، بازنشستگان و ..... امیدوار به بهبود شرایط زندگی ، آنهم بر اساس قول های داده شده بودند که محقق نشد. مقطعی و موضعی حل کردن مشکلات باعث بروز تبعیض و نابرابری هایی در مدیریت مالی قشر های مختلف نسبت به هم میشود که حتی بخشی هم که از لطف بیشتری برخوردار بوده است، اکنون ناراضی است. وقتی نطفه بی اعتمادی بسته شد، تغییر آن به اعتماد، حتی در زمانی که با صداقت عمل میشود بسیار سخت است.

avatar
۱۳۹۹-۰۲-۰۹ ۱۲:۴۵

خجالتم خوب چیزیه. کمی به فکر آینده کاری خودتونم باشید. از چی دفاع می کنید؟ خجالت بکشید.

avatar
۱۳۹۹-۰۲-۰۹ ۱۳:۰۷

نخست اینکه این مطلب برام واقعاً شگفت‌آور بود! به جرات میتونم بگم برای نخستین بار بود که که مطلب نیمچه «خبرنگارانه» از یه به اصطلاح «خبرگزاری» دیدم! بعیده از خواب خرگوشی بیدار شده باشید یا سرتون از زیر برف بیرون اومده باشه. پس میذارمش به حسابِ یک متنِ شانسی یا «از زیر دست در رفته»! دوم اینکه ایران تا زمانی که این مردمو‌ داره، هیچ وقت روی خوش به خود نمیبینه. مردمی که به معنای حقیقی واژه، «دشمن» کشور هستند. مردمی که جز نمک خوردن و نمکدون شکستن کار دیگه‌ای نمیکنن. مردمی که هر کاری براشون بکنی، باز هم گازت میگیرن، غر میزنن و پیش هر کس و ناکسی، جز بدگویی، کاری نمیکنن. مردمی که «دروغ‌پسند» هستن و هر کس/رسانه‌ای که دروغ شاخدارتر و به دور از عقل‌تری بگه، این مردم بیشتر می‌پسندن و باور میکنن! و هر کس «راست‌گویی» یا «حقیقت‌گویی» کنه، این مردم برنمی‌تابند و طرفو میگیرن به باد هزاران ناسزا و تهمت و ... خب، با وجود چنین مردمی، روشنه که نباید انتظار روزهای خوش داشت. «راستی و درستی» خوشبختی‌ست و خوشبختی از آن کسی‌ست که خواهان راستی و درستی باشه. آدم در صورتی خوشبخت میشه که «دیگران» رو خوشبخت کنه، نه اینکه فقط به فکر منافع خودش باشه. تنها در صورتی که برای دیگران و‌ کشور «سودرسان» باشیم، به خوشبختی میرسیم و این خوشبختی تنها از راهِ «راستی و درستی» بدست میاد. راه در جهان یکی‌ست و اون راهِ راستی‌ست. بقیه‌ی راهها بیراهه‌ست.

avatar
۱۳۹۹-۰۲-۱۰ ۱۹:۱۵

شما خودتان قضاوت کنید،من جوان هستم،می خواهم خانه بخرم ،اصلا حقوقم کفاف خرج خانه ام رابااین گرانی نمی ده،چه برسه بخواهم خانه بخرم،چکارکرده بابت این گرانی ها،